Wat gaan we doen?

07-02-2018

Word nu lid!

Meld je aan bij CNV en profiteer van alle voordelen.

Word lid

Onlangs deed het CNV een oproep aan werkgevers om eerst eens naar de dikke miljoen mensen die in Nederland langs de kant staan te kijken als ze naar arbeidskrachten zoeken, alvorens de blik naar het buitenland te richten. Deze oproep deden we omdat we signalen krijgen dat werkgevers, in die sectoren waar er tekort aan arbeidskrachten is, mensen soms wel heel snel uit het buitenland halen. De CEO van Randstad vindt bijvoorbeeld dat we 80.000 arbeidsmigranten per jaar zouden moeten binnenhalen.

Dat terwijl het CBS onlangs becijferde dat er in Nederland zo’n 1,2 miljoen mensen zijn die langs de kant staan en wel zouden willen werken. En dan gaat het vaak om mensen die langdurig geen werk hebben, ouderen, mensen met arbeidsbeperking of bijvoorbeeld niet-westerse migranten. Om die mensen gaat het ons. Wij stellen werkgevers de vraag; wat doet u eraan om deze mensen een kans te geven op de arbeidsmarkt? Of maakt het ons allemaal niets meer uit?

Het regende vervolgens reacties op onze oproep. Veel mensen die wel willen werken maar langs de kant staan herkende zich in het verhaal. Ik deel graag een paar reacties, uit de kranten en sociale media. 

‘Maurice, dank (…) . Zelf ook al sinds 2009 op zoek naar werk ondanks veel ervaring en papieren. Gezond en altijd bijgebleven. Heb als noodgedwongen zelfstandige een beetje werk en een beetje inkomen maar het is om moedeloos van te worden; zowel als ZZP als in de rol van werknemer is er geen doorkomen aan...’

‘Een waar woord van het CNV. We kunnen nog altijd nog over de grenzen kijken. Werkgevers in de bouw, in de zorg, horeca, enz. moeten vaklui, die nu veelal ZZP’er zijn, weer vast in  dienst nemen.’

‘Die vakbonden hebben gewoon gelijk (…). Zij komen tenminste op voor de werknemers die hier langs de kant staan. Het zou goed zijn als veel meer mensen lid zouden worden van een vakbond. Zij zijn tegen flexibilisering van de arbeid, voor hogere lonen en een fatsoenlijke levensstandaard voor iedereen. Dat wil toch iedereen?’

En aan de andere kant van het spectrum waren er de reacties van de werkgevers, die soms over elkaar heen buitelden om te zeggen dat ze toch echt met spoed mensen nodig hadden, maar die toch veelal ook wel toegaven dat ze er zelf te weinig aan doen om mensen die in Nederland langer langs de kant staan aan het werk te helpen.

En wat is nu zo schrijnend bij die verhalen over krapte op de arbeidsmarkt? Dat het voor een groot gedeelte sectoren betreft waar men bezuinigd heeft op de arbeidsvoorwaarden van werknemers en een stop gezet heeft op het opleiden van nieuwe werknemers.

Tot slot waren er naar aanleiding van onze oproep de nodige uitnodigingen van werkgevers om eens te komen praten over de situatie. Die uitnodigingen neem ik graag aan, maar dan wel alleen als er gesproken kan worden over de oplossing. Want over het probleem praten doen we al genoeg. Het gaat om wat er nu gaat gebeuren. Hoe krijgen we die mensen aan de slag? Wij hebben werkgevers opgeroepen hun maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen ten opzichte van de mensen die nu zonder het te willen langs de kant staan. Dat begint met bijvoorbeeld goede arbeidsvoorwaarden, fatsoenlijk loon en – heel belangrijk – scholing. Om verder te leren binnen het eigen vakgebied, maar vooral ook om mensen voor te bereiden op een andere baan. Bijvoorbeeld om tijdig te kunnen instromen in een sector als daar een grote vraag naar arbeidskracht is...

Wil je reageren, klik hier

Column voorzitter

Wat gaan we doen?

Onlangs deed het CNV een oproep aan werkgevers om eerst eens naar de dikke miljoen mensen die in Nederland langs de kant...

[this div will be converted to an iframe]
×
×
×