Kaderleden Jan en Roy brengen hoogstpersoonlijk hulpgoederen naar grens Oekraïne

‘Waar ik van schrok is dat het zo ontzettend dichtbij komt’, zegt Jan Cevaal (links op de foto). Hij werkt als beroepschauffeur bij Schenk Tanktransport en rijdt regelmatig naar het buitenland. ‘Als je die beelden ziet, voel je je zo machteloos. Ik ben vrachtwagenchauffeur en ik wist meteen dat ik daar tijd in wilde steken.’ Voor zijn collega Roy Vonk (op de foto rechts) gold hetzelfde. ‘Ik sprak Jan en we wisten gelijk wat ons te doen stond: hulpgoederen die kant op brengen.’

Ui en dekens

Via stichtingen en hun eigen inzamelingsactie verzamelden ze tonnen aan aardappelen en uien en allerlei hulpgoederen als paracetamol, luiers, blikken soep, ibuprofen en dekens. Ze vroegen hun werkgever en het CNV om steun en kregen die. Schenk stelde tot twee keer toe een truck, diesel en tolgeld ter beschikking, het CNV zorgde voor onkostenvergoeding, vakbondsverlof en zette een succesvolle doneeractie op. De trailers werden verzorgd door Rijnberg transportservice in Terneuzen en Loonbedrijf Dieleman in Zaamslag.

Bijzondere rit

Inmiddels zijn de CNV-leden al twee keer in hun eigen tijd op en neer gereden. Met name de eerste rit was voor beide chauffeurs een bijzondere. Roy: ‘Ik rij regelmatig naar Polen. Op zich niks nieuws. Maar nu zagen we nog veel meer vrachtwagens met hulpgoederen die kant op gaan. En ook honderden particulieren in volgeladen busjes en personenauto’s. We hoorden zelfs dat er een konvooi met 25 Ierse vrachtwagens onderweg was. Het maakte het voor ons wel bijzonder’.

Spannend

Het liefst waren beide chauffeurs met hun hulpgoederen Oekraïne in gereden om ter plekke in Lviv te lossen. De verzekering stond dat niet toe, daarom kregen ze voor hun eerste rit twee los-adressen in Jaroslav en Medyka in Polen, vlakbij de grens. Jan: ‘Je rijdt richting een oorlogsgebied en dat is best spannend. Onderweg praat je er ook met elkaar over; wat gaan we straks tegenkomen?’

Opvangkamp

In het Poolse stadje Przemsyl bleek dat een opvangkamp voor Oekraïense vluchtelingen te zijn. Ze zagen tenten en mensen die rondliepen als zombies. ‘Ze hadden lege blikken in hun ogen’, vertelt Jan. ‘De een droeg een tasje, de ander een huisdier. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt als je ineens je huis moet achterlaten en moet vluchten. Dat raakte me wel.’

‘Als je ze ziet staan met een koffertje, is het alsof ze op vakantie gaan met hun kinderen’, voegt Roy daar aan toe. ‘Dat is echt bizar en hartverscheurend. Je denkt: daar had ik of mijn vrouw en kinderen ook kunnen staan. De Oekraïense grens is echt niet zo ver bij ons vandaan.’

Raketinslagen

Na het lossen van hun vracht sliepen de chauffeurs in een hotel aan de grens. ’s Nachts hoorden ze de raketinslagen in het trainingscentrum in Lviv net aan de andere kant van de grens. ‘Dan besef je echt hoe dichtbij je zit’, zegt Roy. ‘Het zet je aan het denken. Als mijn telefoon het een keer niet doet denk ik nu: wat maakt het uit, dat is geen probleem als je het vergelijkt met de situatie van die mensen.’

Ondersteuning

Waar de doneeractie was bedoeld om de chauffeurs één keer op en neer te laten rijden, bleek die zo’n groot succes, dat ze nu al twee keer geweest zijn. En als het mogelijk is, gaan ze nog vaker. ‘We gaan proberen nog meer sponsoren erbij te betrekken’, zegt Jan. ‘Ik vind het fijn dat ik op deze manier iets kan betekenen, al is het maar klein.’
Hij is blij dat CNV Vakmensen hem en Roy daarbij ondersteunde. ‘En niet alleen financieel’, zegt hij. ‘Ook vanuit communicatie heeft CNV Vakmensen ons goed geholpen. Ze hebben een site opgezet waar wij berichtjes naartoe stuurden zodat men ons live kon volgen. Waar we waren, hoe het ging, wat we tegenkwamen. En een paar fotootjes af en toe.’

Goed werk

‘Zonder alle steun, ook van onze werkgever, hadden we dit niet kunnen doen’, zegt ook Roy. ‘Het is goed werk en als iedereen thuisblijft gebeurt er niks. Je moet af en toe wat doen voor de samenleving, zeg ik maar.’