Van leerling tot meewerkend uitvoerder
Hans begon als leerling-timmerman, één dag in de week naar school en de rest op de bouw. In de loop van de jaren kreeg hij meer verantwoordelijkheid. Hij mocht eigen klussen draaien, werd voorman en later meewerkend uitvoerder.
“Wij waren een klein bedrijf, daar wordt van aanpakken gesproken,” zegt hij. “Ik stuurde veel jongens aan en dat ging altijd goed. Er waren kleine werken, maar ook grotere villa’s. Het werk heeft me altijd goed bevallen.”
Toch merkte hij langzaam dat het zwaarder werd. Niet alleen fysiek, ook mentaal. “De jeugd verandert, het werk verandert. En ik merkte dat ik het allemaal niet meer zo makkelijk bijhield. Het werk viel me steeds zwaarder en ongemakken, vooral met mijn rug, bleven terugkomen.”
Op zijn zestigste ging hij al een dag minder werken. “Dat heb ik een jaar of vijf gedaan. Maar ik voelde dat het kaarsje langzaam uitging. Dan moet je eerlijk zijn naar jezelf en naar je lijf.”
Via via naar de zwaarwerkregeling
Over de zwaarwerkregeling hoorde Hans in het dorp. “De een zei: dat moet je niet doen, de ander zei: dat moet je zéker doen. Maar ja, het financiële plaatje moet ook kloppen.”
Hij besprak het met zijn werkgever Thijs van Rooij, directeur en mede-eigenaar van het bedrijf. Thijs vertelt: “Hans heeft 49 jaar bij ons gewerkt. Hij liep al een tijd met ongemakken, rugklachten die niet herstelden. Dan moet je iets. In mijn ogen is het niet meer dan logisch dat je dan naar de zwaarwerkregeling kijkt. Hij heeft zijn bijdrage meer dan geleverd.”
Thijs stond er meteen positief in. “Gezondheid, loyaliteit en veiligheid wegen voor mij allemaal zwaar. Hij heeft meegeholpen om het bedrijf te bouwen. Dan gun je iemand ook een goede laatste fase.”
Vakbond helpt van A tot Z
Hans was al die jaren lid van de FNV. “Mijn werkgever zei eerlijk: we willen je wel helpen, maar we kunnen je niet overal mee helpen, je moet veel zelf doen,” zegt hij. “Toen ben ik naar een vakbondsconsulent van de FNV gegaan. Die heeft me van A tot Z geholpen met het voortraject.”
Dat ging verder dan alleen formulieren invullen. “Hij was geduldig, legde alles rustig uit. En zelfs toen ik al een tijdje thuis was, belde hij nog: ‘Bevalt het? Klopt alles financieel zoals afgesproken?’ Dat is me uitstekend bevallen.”
Ook Thijs is blij met die ondersteuning. Het traject lag formeel bij Hans zelf, maar hij zag wat het deed: “Je merkte aan hem dat er opluchting kwam. Eerst spanning: wat betekent dit, hoe pakt het uit? Maar toen duidelijk werd dat het rond was, kwam er ontspanning.”
Opluchting en een waardig afscheid
Op zijn 66e stopte Hans met werken en maakte hij iets meer dan een jaar gebruik van de zwaarwerkregeling, tot zijn AOW inging. “Toen ik hoorde dat de regeling was toegekend, dacht ik: gelukkig, dat hebben we goed voor elkaar,” zegt hij. In die tijd werkte zijn vrouw nog; inmiddels is zij ook met pensioen. “Dat geeft rust. Nu kunnen we samen genieten.”
Het bedrijf zorgde voor een passend afscheid. “Ik heb een mooi afscheid gehad met familie en collega’s. Een mooi feestje met een goed dankjewel,” vertelt Hans. Thijs: “Na zoveel jaar hoort daar een waardig afscheid bij. Dat past bij de band die we samen hebben opgebouwd.”
In het team werkte de keuze positief door. “Collega’s zagen dat die mogelijkheid er is en dat het bespreekbaar is,” zegt Thijs. “Er zijn nu ook anderen die erover nadenken om er gebruik van te maken. Het menselijke stuk vind ik belangrijk: je moet het iemand ook gunnen, als het bij die persoon past.”
Een nieuw ritme, geen stilzitten
Stilzitten doet Hans niet. “Ik hou van regelmaat,” zegt hij. “Ik sta tussen zeven en half acht op. Om negen uur begin ik bij de voetbalclub in het dorp. Daar doe ik vrijwilligerswerk. En ik pak hier en daar nog een klusje op voor familie. Ik verveel me niet.” Samen met zijn vrouw wandelt en fietst hij veel. “Ik probeer één tot twee keer per week acht tot tien kilometer te wandelen. Je moet een beetje fit blijven, dan kun je langer van je pensioen genieten.”
“Je moet van je gezonde jaren profiteren”
Terugkijkend twijfelt Hans geen seconde over zijn keuze. “Ik beveel de regeling iedereen aan die er behoefte aan heeft. Ik was bang dat ik veel zou moeten inleveren, maar op lange termijn valt dat allemaal wel mee. Het is te overzien, als je geen gekke dingen doet. En het is het waard tegenover lekker thuis kunnen zijn.”
Zijn belangrijkste boodschap aan vakgenoten: “Je moet van je gezonde jaren profiteren. De tijd tussen gezond zijn en dat het minder wordt, wordt steeds korter. Als je nog goed gezond bent en je kunt het financiële plaatje rondkrijgen, raad ik het zeker aan. Dan kun je het langst van je vrijheid profiteren. Maar ga niet stilzitten, blijf in beweging.”
Ook Thijs zou dezelfde keuze opnieuw maken. “Na bijna vijftig jaar werken heeft hij een waardige manier gehad om zijn carrière af te sluiten. Dat voelt goed. Als werkgever moet je soms gewoon zeggen: dit is de juiste stap, voor de mens én voor het bedrijf.”
