Elk half uur moest ze overgeven en rende ze naar het toilet. Maar ze ging werken en liet haar man haar in een rolstoel ernaartoe brengen. ‘Ik vond mijn werk gewoon echt leuk,’ zegt Esther. ‘Daarom vind ik het ook zo jammer dat ik na mijn verlof 0 support kreeg en mijn voorstellen om wat ademruimte te krijgen werden afgekeurd.’
‘Door HG was ik extreem misselijk. Ik viel tijdens de zwangerschap 20 kilo af en was zo zwak dat ik niet kon lopen. Toch wilde ik graag werken, want ik vond het werk en mijn collega’s zo leuk. De bevalling was pittig en daarna heb ik 6 weken niet kunnen lopen of zitten door de pijn. ’s Nachts kon ik niet zonder hulp uit bed komen om mijn dochter te voeden. Toen mijn ouderschapsverlof op was, moest ik weer fulltime aan de slag. Maar ik voelde me daar door mentale klachten niet klaar voor. Het voelde alsof ik verzoop en ik had er moeite mee om zoveel weg te zijn van mijn dochter. Na 2 of 3 maanden 40 uur per week werken, vroeg ik een gesprek aan. Ik denk dat ze op het werk dachten: “Oh, de oude Esther is weer terug.” Maar ik was na de geboorte behoorlijk brak. Het voelde alsof ik verzoop en ik had er moeite mee om zoveel weg te zijn van mijn dochter. Ik zocht naar manieren om het haalbaar te houden en deed 3 uitgewerkte voorstellen om minder te werken, meer thuis te werken of in avonduren administratieve taken te doen. Daarbij hield ik rekening met collega’s, het rooster en de openingstijden van de winkel. Elk voorstel werd vrijwel meteen afgekeurd. Waarom? Omdat het niet was hoe het hoorde. Het voelde voor mij alsof er geen moeite gedaan werd om naar me te luisteren. Ik voelde me niet gehoord.’
‘Wat ik heel erg vond waren de grapjes over mijn mamabrein. Was ik iets vergeten? Dan werd er gezegd: “Oh, mama is het weer vergeten.” Ik werd er verdrietig en onzeker van. Ik zat toen ook niet lekker in mijn vel. Tegen het einde durfde ik wel de discussie aan te gaan. Dat geldt ook voor het kolven. Dit moest ik op de wc doen of in de kantine, want er waren geen faciliteiten voor. Op een gegeven moment dacht ik: “Ik ga dat niet op de wc doen,” en ging ik in de kantine zitten. Ik werkte toen met alleen maar mannen en die mannen konden dus wel in en uit de kantine lopen. Ik vond het ook gewoon oneerlijk dat het zo slecht geregeld was. Ik voelde me heel erg in de steek gelaten. In de tussentijd werkte ik 40 uur per week, terwijl ik eigenlijk gewoon wat ademruimte nodig had. Ik verstikte en wist niet wat ik moest doen. Ik had paniek en angstgevoelens en melde me ziek. Achteraf bleek dat ik een postnatale depressie had.’
‘Toen ik in de ziektewet stond, ging ik nadenken. Ik dacht: “Oh, straks moet ik weer mijn werk opbouwen, maar waarnaar moet ik dan opbouwen?” Fulltime werken, wilde ik niet meer. Ik besloot om ontslag te nemen. Want op het werk was 0 support. Als ik moest kolven kreeg ik de vraag: “Moet je nu weer kolven?” En omdat ik door de zware bevalling en nasleep niet goed kon staan en toch voor bijna de helft van de werktijd achter de laptop doorbracht, vroeg ik een stoel aan. We hadden in de winkel alleen krukken. Nou, die stoel is er nooit gekomen. Maar bovenal wilde ik gewoon heel even die ademruimte door minder te werken of een dag in de week thuis te werken. De psycholoog zei ook: “Je werkomgeving houdt je depressieve klachten in stand. Op mijn werk was ik altijd open over mijn klachten. Maar daar hoorde ik: “Als je alleen maar positieve dingen denkt, gaat het beter. Je moet er niet te veel mee bezig zijn. Ik viel dus uit, maar ik had er graag nog willen werken. Ik vond mijn baan leuk. Ik had altijd zo’n plezier in mijn werk. Als de werkgever met mij had gezocht naar een oplossing, had ik er nog gewerkt. Nu werk ik voor mezelf, want een nieuwe baan durf ik niet aan. Ik wilde niet weer in diezelfde ellende terechtkomen.’
