Delen is vermenigvuldigen

Een tijdje geleden bezocht ik een school. Het was de middelste van drie scholen van verschillende denominatie, in één gebouw. Bij een lesbezoek blader ik de klassenmap door en valt mijn oog op een A4'tje. Hierop staan de schoolregels waaronder de pleinregels. Dat zijn vooral negatief geformuleerde zinnen. Dingen waar je niet mee mag spelen en plaatsen die verboden plaatsen om te komen. Voor mij een goede reden om tijdens de ochtendpauze naar buiten te gaan.

Aan de voorkant van het schoolgebouw is een heel groot plein. Dat is in drie delen gescheiden met hekken. Eén hek loopt dwars door de zandbak. Ik denk niet dat de architect dat zo bedacht heeft. En mijn aanname is, dat volwassenen die op de scholen werken dit besloten hebben. Wel grappig dat ik kleuters in de zandbak aan twee zijden van het hek met elkaar zie spelen.

Het voorbeeld dat mij het meest raakt, is bij een inspectiebezoek waar in een reguliere school een aantal nieuwkomersklassen is gevestigd. Tijdens de klassenbezoeken verbazen we ons er al over dat ze in de nieuwkomersklassen veel met oude en bij elkaar geraapte middelen werken. In het speelkwartier spelen de kinderen met kinderen van de andere school en ook met - naar later blijkt - ‘hun materiaal’.

Leuk om te zien is dat op een kleuterkar twee kinderen van de verschillende scholen zitten. Ook in de zandbak zie ik kinderen met elkaar spelen. Van een van de leerkrachten hoor ik dat het eigenlijk niet de bedoeling is dat de twee scholen op hetzelfde moment buiten zijn. Daarover zijn duidelijke afspraken gemaakt. Ik dacht juist: ‘wat goed dat je deze kinderen elkaar laat ontmoeten’.

Als na een minuut of vijf de kinderen van de andere school naar binnen moeten, bergt de school eerst alle materialen op achter een slot en grendel. Ik zie dat een personeelslid van de andere school de scheppen letterlijk uit de handen van de nieuwkomerskinderen trekt.

Grappig is dat ik ergens bij een observatie van een rekenles hoor: ‘Delen door een breuk is vermenigvuldigen met het omgekeerde’. Misschien moeten we de ‘breuken’ uit bovenstaande voorbeelden omkeren!