Voor CNV is het belangrijk dat in die terugblik ook de stem van zorgmedewerkers goed wordt gehoord. Niet alleen die uit ziekenhuizen en verpleeghuizen, maar ook uit de thuiszorg, gehandicaptenzorg, ggz, wijkverpleging en andere takken van zorg en welzijn.
Kloof
Juist in de eerste fase van corona zagen wij hoe groot de kloof kon zijn tussen beleid op papier en de praktijk op de werkvloer. Richtlijnen over persoonlijke beschermingsmiddelen werden in de praktijk vaak als harde grens gehanteerd. Daardoor kregen zorgmedewerkers soms geen ruimte om zelf, vanuit hun professionele inschatting, beschermingsmiddelen te gebruiken. Ook niet wanneer zij van cliënt naar cliënt gingen en werkten met mensen met een kwetsbare gezondheid.
Die signalen kregen wij toen rechtstreeks van onze leden. Medewerkers die bang waren om zelf besmet te raken. Maar ook medewerkers die vooral bang waren om kwetsbare cliënten in gevaar te brengen. Die verhalen mogen niet verdwijnen uit het collectieve geheugen.
Drie lessen
Daarom blijven wij aandacht vragen voor drie lessen.
- Crisisbeleid moet de hele zorg zien. Niet alleen ziekenhuizen en verpleeghuizen, maar ook thuiszorg, gehandicaptenzorg, ggz, welzijn en andere sectoren.
- Richtlijnen moeten ruimte laten voor professionele afwegingen op de werkvloer. Zorgmedewerkers weten vaak heel goed wat in een concrete situatie nodig is om veilig te kunnen werken.
- En wie tijdens een crisis wordt gevraagd door te werken met risico voor de eigen gezondheid, mag niet jarenlang zelf de rekening betalen als hij of zij langdurig ziek wordt.
Ook nu zijn er zorgmedewerkers met langdurige klachten na corona. Sommigen kunnen minder werken of zijn hun baan kwijtgeraakt. De erkenning en ondersteuning voor deze groep blijft voor CNV een belangrijk punt.
Leren van corona betekent wat ons betreft ook: beter luisteren naar de mensen die het werk deden toen de samenleving hen het hardst nodig had. Dat was toen onze inzet. Dat is het nu nog steeds.
