‘De mensen die dagelijks zorgen voor cliënten met de meest complexe psychische problematiek verdienen beter. Werkgevers erkennen in woorden hoe belangrijk hun medewerkers zijn, maar laten dat onvoldoende terugkomen in concrete arbeidsvoorwaarden’, zegt Elise Merlijn, bestuurder van FNV Zorg & Welzijn.
Loonbod blijft ver achter
Het belangrijkste struikelblok blijft het loon. Terwijl werknemers kampen met een hoge werkdruk, personeelstekorten en stijgende kosten van levensonderhoud, bieden werkgevers een loonsverhoging van 2,2% per 1 juli 2027 en 2,5% per 1 juli 2028, waar de bonden 6% eisen voor een maximale looptijd van twaalf maanden. Het loonbod van werkgevers biedt dan ook onvoldoende perspectief op koopkrachtverbetering. Voor de vakbonden is een cao zonder fatsoenlijke loonontwikkeling niet uit te leggen aan de mensen op de werkvloer.
Te weinig waardering voor zware omstandigheden
De vakbonden willen het werken in de GGZ aantrekkelijker maken en werknemers beter beschermen. Hun voorstellen gaan onder meer over een toeslag voor de zaterdagochtend, ruimere mogelijkheden voor balansverlof, betere rust na bereikbaarheids-, consignatie-, crisis- en slaapdiensten, vergoeding van parkeerkosten, ondersteuning bij agressie, geweld en PTSS, en eerlijke functiewaardering en correcte inschaling bij de FWG-systematiek.
‘De GGZ draait op de inzet van professionals die iedere dag onder vaak moeilijke omstandigheden klaarstaan voor hun cliënten. Juist dan moet een cao laten zien dat werkgevers bereid zijn in hun mensen te investeren en oplossingen te bieden voor de grote problemen van de praktijk. Die bereidheid ontbreekt', stelt Chantal van Dijk, bestuurder van CNV.
Ultimatum: laatste kans om acties te voorkomen
De vakbonden stellen werkgevers nu een ultimatum. Daarmee krijgen zij nog één laatste kans om tegemoet te komen aan de belangrijkste eisen. Als werkgevers onvoldoende bewegen, worden collectieve acties onvermijdelijk. Actievoeren in de GGZ vraagt om zorgvuldigheid: de continuïteit van noodzakelijke en acute zorg moet gewaarborgd blijven. Dat betekent niet dat werknemers geen druk kunnen uitoefenen. Er zijn verschillende actievormen waarmee zij een krachtig signaal kunnen afgeven zonder dat cliënten noodzakelijke zorg mislopen.
‘Een goede cao krijg je niet cadeau. Als werkgevers niet willen luisteren aan de onderhandelingstafel, zullen zij de stem van de medewerkers op de werkvloer moeten horen’, besluit Merlijn.
