Column van Frida Boeke
De Amerikaanse journalist Derek Thompson bedacht er een term voor: workism. De laatste 20 jaar hebben we het steeds vaker over het vinden van een roeping in je werk, een diepere betekenis die verbonden is met wie je bent en waar je voor staat. Prachtig als je ’m inderdaad vindt. Wie een zorgend type is, zal in de verpleegkunde nou eenmaal diens waarden gereflecteerd zien.
“ Je roeping laat je niet in de gang staan als je thuiskomt na een lange werkdag ”
Frida Boeke, columnist
Hetzelfde zal gelden voor gamende pubers die later de it in gaan. Toen ik na mijn opleiding op zoek ging naar een baan, werd mij door recruiters wijsgemaakt dat werk nooit als werk voelt als ik écht zou doen wat ik leuk vind. Maar vervagen dat soort uitspraken niet vooral de grenzen tussen werk en privé? En motiveren ze niet om eindeloos door te gaan? Je roeping laat je immers niet in de gang staan als je thuiskomt na een lange dag.
Bovendien wedden we voor vervulling zo maar op één (werk)paard. We zijn daardoor kwetsbaar als bij ontslag het tapijt onder ons vandaan wordt getrokken. Toch gloort er hoop aan de horizon. Uit onderzoek van Deloitte blijkt dat 62% van de millennials zich sterk identificeert met hun werk, voor Gen Z is dat 49%. Ik denk dat we best wat kunnen leren van die Z’ers die hun grenzen aangeven en vrienden en hobbies minstens zo belangrijk vinden als promotie.
Maar hoe kan het dan dat onder deze generatie de burn-out-cijfers de pan uit rijzen? Financieel perspectief, de maalstroom van het nieuws en sociale media voeren de druk verder op. Helaas, alleen een goede werk-privébalans is niet genoeg, of dat nou met of zonder roeping is.
Foto: Ruben Schipper
